شعری از :

ایوب عبدل

ما مشتی عَصَبی هستیم .

سرمان درد می کند

برای مشتی آرامبخش

و مشتی به صورت گلوله ای

                        به صورت یک مشت عَصَبی .

ما اعصاب های خُرد ِمان را

                    با کمی شیشه

                  با رگ و ریشه       از گلو در می آوریم ،

                                                         می پاشیم به خیابان

                                                         و در یک مشت به هم زدن

                                                         شهر را به هم می زنیم / اعصابشان را .

شب ها

خُرده های اعصاب را از خیابان جمع ،

به خانه می آوریم

هدیه می دهیم به مادران ِ عزیزمان

 و اگر نه در خوابی عمیق

 خُرده ها را

 با رگ و ریشه های درازمان پس ،

                                      می دهیم به پدران ِ عزیزمان

                                      که علی الحساب

                                      در قبرستان ِ پوسیده شان به جایی بند باشند .

و هر صبح

از عزیزانمان عذر می خواهیم / می گیریم

                                           هدیه مان را پس ،

                                                          خرده ها را

                                            می پاشیم به در و تخته های نداشته ی شهر

                                            و ریشه ها را پیوند

                                            به رگ ِ آدم های بی اعصابی می زنیم

                                                                                           که یک روز

                                                                                            از چند روز ِ زندگی شان باقی ست .