شعری از :

اصلان قزللو

فرصت

با پلنگک های پیاپی باران ،

غرنبه های آسمان ،

به عربده ی

              زاغ ها پیوست..

و شاخه ها ، با

رهایی از بار سنگین سیاه،

دستی تکاندند!

نم نم های غم،

هنوز در چشم کاکلی ها بود

که در خلوت باغ،

بوسه هایی

عاشقانه سرودند

از سر فراغ.

تا کی ،

دیگر بار،

فرصتی بدهد،

آسمان و

باران و

غارغار...!