شعرهایی از :

علی جهانگیری

 . . . . و مرد ، خود مرده بود . . . . .

: حسنک وزیر؛ « بیهقی »

 

ربودن چک چک باران ،

لکنت روز

،خالی ام می کند .

بر این حوالی می گریم

و لحظات خلاصه

در شمارش کم می آید.

نه زردها از آفتاب گردان بود

نه قرمز؛ خانه ی برگ

ازقطره ی گلی طفره نمی روم

خالی می شوم

صدای ترقه و تکثیر

شفای آتش در شب چهارشنبه

تف کرده ام در خون شب؛

بر زنده می گریم .




شن



پايين اين علف

گنجشگ و مرگ

بر روي من قدم مي زنند



در خاک هاي گلدان خشک

پرنده ساعت شني را کوک مي کند



تيک تاک

تکيه بر عصاي سليمان

زن روسري اش رابه پهنه مي بخشد

شن ، پرنده ي پهنا

شن ، آرزوي زن

شن ، تيک تاک



عميق ترين تشنگي

فنجاني خالي را بزرگ مي کند



پايين اين علف ، دروغ نمي گويم

چه کسي ،

جز گنجشگ و مرگ ؟