شعری از :

مرتضا شاهین نیا

سنجاق سري به هواي تو پرواز                            در

دهان بازکرده ي بيمارستان                               در

تابلو نفس عميقي کشيد                                 در

                                                             نمي دانم

 گلوله چه عمر کوتاهي دارد                             در

                                                         از سينه در رفت

بيمارستان                  تابلو                           در

در سرم نشسته ام و ماهي مي گيرم               تا

در قلاب مي افتند                                        تا

تابستان با پاچه هاي بالا زده                          تا

خورده در صفحه ي گرامافون                          تا

اعداد پيچ بخورند                                        تا

گردن ، شانه هاي کوه و من                        از

بيمارستان سقوط مي کند                          در

                                          حاشيه ي کشتي ها

لنگر انداخته دختر                                   از

نهنگ ،عکس يادگاري مي خواهد و             از

توپ باد کرده                                       پر

بيمارستان در آورده                               پر

فرشته ها                                         پر

ماسک هاي                                      پر

جنبش در آخرين سلول                         بعد

تصوير سطر خالي از آفتاب                    قبل

کودکي با پنجره در گلو                        بعد

(نماي دورتر از بالاي تپه هاي دور دست )

ديوانگي هاي شبانه ي من                 از

                                                 تا ........

                                                به .........

                                               تو رسيدن

نقطه چين    

روي آخرين سلولم خال کوبي مي کنم                      نقطه چين

سرباز نشسته بر ...                                          نقطه چين گريه کن

دست من از دست ...                                      نقطه چين گريه کن

صداي تير خلاص در سر ...                               نقطه چين گريه کن

                                                                تا

تابستان اين خيابان                                        از

لاي درخت ها                                              تا

عينک هاي آفتابي             

(نماي نزديک تر از تپه هاي دور )

زمزمه ي رمز عبور امشب در پشت خاکريز             ليلا

بي سيم بي صاحب بر دوش خاک   ريز             ريز

اصغر عاشقانه ترين وصيت نامه در سنگر            ليلا

دستم را بگير و ببر من اينجا مي مانم               ليلا

آخرين صداي منفجر نشده در پنجره ي اصغر       ليلا

                                                           قبل

بلند شد از کنار مرد غريبه با شماره ي 42

زمزمه ي رمز عبور                                   در

پخش نمي شود چرا ليلا در پيراهنم            ؟

ليلا چرا نمي توانم  خمپاره را بخورم            ؟                      ليلا

اصغر در بيمارستان در آورده                  پر

اصغر ، فرشته ي ماسک دار                پر

اصغر ،روي پنجره ي گلو                     پر

                                                ليلا

(نماي نزديک از تپه هاي نزديک )

روي تخت بيمارستان تپه اي پر در آورده بود

آخرين نما

دورترين نماست

از تابلويي که تپه اي پر در آورده بود

در .

بيمارستان.

تابلو.

در.