تو از تو زیبایی باران 
آشتی هستی و آشنایی 
چهره مپوشان و دورم مکن 
در بیم و روشنی
که می درخشد ابر  ...

سوراخ‌های روی دیوار
لنگه کفش‌های خونی
و جیغ‌های پنهان شده در سقف...
در اتاق من
چند زن را تیرباران کرده‌اند؟ ...

نیلوفرها در گودی مردمک‌ات ریشه دوانده‌اند 
و من هنوز 
از میان دو مردابِ سرفه‌ات 
گذرگاهِ گریز را می‌جویم 
آبله‌ها روی استخوانِ ساعت  ...

در عصر تیرگی اثر از آفتاب نیست
بیدار شو رفیق! که هنگام خواب نیست
بیدار شو! که ریخته دیوار ترسناک
بشنو! که در صدای کسی اضطراب نیست ...

مرجان و 
شقايقم
داربست دلقک را پوشانده‌اند
كنار حوضِ گنجشكانی كه می‌جويدندم ...

پیچیده توی شعر من آوازه‌ی زنی
با لهجه‌ی محلّی و شیرینِ مازنی
رؤیای بی‌نظیر شکوهِ زنانگی
در عصر بی‌اصیل مدل‌های مانکنی ...

رودی
که تقویم ماه را می‌نویسد
از سمت فراموشی تو ...

قطار می رود و مویِ شعله ور دارد
وداع روی تمام جهان اثر دارد
سفر پرنده ی تُردی ست لایِ لب هایت
که ممکن است به یک بوسه زخم بردارد ...

قرص و لیوان آبو برمی‌دارم
هم‌زمان فکر می‌کنم که: «چی‌ام؟»
محوِ رقصِ سماعِ عقربه‌ها
وسطِ خوابِ یه ساعت‌مچی‌ام... ...

از بوی خون غرقِ جنون بودم!
بو برده بودم تخمدان خونی‌ست
تا چشم واکردم به این دنیا
دیدم اتاقِ زایمان خونی‌ست! ...

«زندگی تنها یک سایه‌ی متحرک است، بازیگر بیچاره‌ای که فقط ساعتی را روی صحنه می‌خرامد و با غرور می‌رقصد و دیگر صدایی از او شنیده نمی‌شود. این داستانی است که توسط ما روایت می‌شود، پر از خشم و هیاهو، بدون هیچ معنایی.» نگارنده این نوشته را ...

جبرئيلان در بارگاهت
سر بريدند پيغمبرم را
بى تو راهى به‌جز تو ندارم
كاش مى‌كشت خيرم‌، شرم را ...

خانه‌ی پدری؛
کاغذی مچاله در کشو
بازش نمی‌کنم. ...

مجموعه‌ی رباعی “آن کیست که یاری بدهد حیوان را؟!” اثر زینب اطهری، از معدود مجموعه‌هایی است که قالب سنتی رباعی را به‌طور مستقیم در خدمت یکی از مسائل اخلاقی و اجتماعی انسان امروز قرار می‌دهد ...

به این آهن نگاه کنید
به خانه‌ی پاره‌ی من
در این اقلیم شنیع
به چارپاره‌ی بلوک در گمراهی سیمان
و بمبی که با شکسته نستعلیق ...

جدای از گفتگوهای جامعه شناسی ، بریکولاژ را می توان گونه ای از روشمندی در اندیشیدن دانست ، نوعی نگاه که از سبکی شدن و بوطیقا می گریزد زیرا از چیدمان هایی گوناگون برگرفته می شود و به هیچ کدام از این ساز و کارها نیز وفادار نمی ماند . شاید بتوان آن را توانایی گریز از مرکز و یکی از راه کارهای گریز از اقتدار نام گذاشت ...

برای شهروند تهرانی، جهان بیرون هنوز به اندازه دهه‌های بعد گسترده نبود. بسیاری از مردم تمام عمر خود را در محدوده‌ای نسبتاً کوچک سپری می‌کردند. اخبار از راه مسافران، بازرگانان، منادیان و روایت‌های شفاهی جابه‌جا می‌شد. آنچه فرد درباره کشور و جهان می‌دانست، بیشتر از مسیر نقل و روایت به دست می‌آمد تا از طریق رسانه ...

دستی برافراشت از من
قرق را شکست و کشت و کشید به آغوشم 
ملیله‌های مرده بر پوسیدگی پیراهنت را 
می‌گویی نوادگانت را نجات می‌دهد این دریچه ...

قرمزیش قایم نمی‌شه
دستی که تمشک می‌چینه
از هزارمتری می‌فهمه
هر کی عاشقو می‌بینه ...

در ادبیات روس، بعضی عناوین تنها نام یک اثر نیستند بلکه به‌مرور به یک سایه، یک وضعیت، یا حتی نوعی نیروی روانی تبدیل می‌شوند. «بی‌بی پیک» یکی از آن‌هاست. نامی که پیش‌تر با داستان کوتاه مشهور الکساندر پوشکین گره خورده بود ...

آفتاب بر شهری طلوع می‌کند که ساعت‌ها پیش بیدار شده است.
کلاغ‌ها دسته‌جمعی بالای سرم می‌چرخند؛ مثل پارچه‌ی سیاهی که در باد می‌لرزد. صدایشان در گوشم می‌پیچد.
روی برانکارد دراز کشیده‌ام. دو نفر مرا هل می‌دهند ...

یکی دست برده به برش‌های پوستیِ ملکوتی
یکی که شبیه توست و مفاصل استخوانی جمجمه‌ش بوی خوش زن می‌دهد.
یکی که با چشم‌های درشتِ افیونی‌اش به منظره می‌نگرد
یکی که هم تویی هم من ...

تلفیقی از عشقای زردِ توی‌ ماهواره‌
توو خونه‌... نه! توو قصر ما‌‌، در حال تکراره:
یه ازدواج صوری که از روی اجباره
کلّ‌ پلاتش ایرادای منطقی داره!
انگار قصّه‌ش رو «مؤدب‌پور» بنْویسه! ...

شعر «ساپیوفیل» از همان ابتدا ما را وارد زیست‌جهانی می‌کند که در آن اسطوره، تاریخ، بدن، میل و زبان مدام در یکدیگر نفوذ می‌کنند و از مرزهای یکدیگر عبور می‌کنند. شعر روایتی اروتیک را پیش می‌برد، اما این اروتیسم در سطح بدن متوقف نمی‌شود و به اسطوره، تاریخ ...

آینه
من در آینه تو را دیدم،
آن‌گاه کە از سایە بیرون آمدی.
بوی هراس گرگی می‌دهی،
...

از هرچه هوای رفته، بر بادترم
با کهنه‌ترین غم جهان، شادترم
من قاصدکم، تو آسمانم هستی
وقتی بغلم می‌کنی، آزادترم ...

من از نگاه خودم در اتاق ترسیدم
من از پیامد این اتفاق ترسیدم
من مقابل من در اتاق می‌خندید
برای آینه این جنگ نابرابر بود
یکی همیشه مرا در تو جستجو می‌کرد ...

شب
با برگ‌های افتاده از شانه‌ی باد
به اتاقم می‌آید
از پنجره ...

ام. استنلی بوبین، متولد ۲۶ ژانویه ۱۹۶۵ در کالیفرنیا، مهندس نرم‌افزار و نویسنده‌ای است که اشتیاقی وافر به خلق داستان دارد. بوبین بیشتر به‌عنوان نویسنده‌ی داستان‌های کوتاه و بسیار کوتاه شناخته می‌شود ...

ترافیک سنگین و آفتاب داغ مرداد ماه روی پوست شهر جا خوش کرده است. دانه های عرق از صورت و کمرم به سمت پایین میریزد. کولر ماشین خراب است. ریحانه و آرمان در صندلی عقب بازی می‌کنند و هر چند دقیقه یک بار صدای خنده های آرمان و پشت‌بندش قربان صدقه های ریحانه بلند می شود ...

بنیادی‌ترین ادعای نظری طراشعر نه در حوزهٔ زبان، نه در حوزهٔ فرم و نه حتی در حوزهٔ تصویر، بلکه در حوزهٔ هستی‌شناسی شعر قرار دارد. اگر هستی‌شناسی به این پرسش می‌پردازد که «یک پدیده در بنیاد خود چیست؟»، آنگاه طراشعر می‌کوشد به پرسش «شعر چیست؟» پاسخی تازه بدهد. ...

جرثقیل‌ها را بیاورید 
بعضی‌ها هنوز منتظرند
پابرجا و آماده 
تا اندوه را
از روحشان بیرون بکشند ...

حلزون‌ها چه خوب می‌فهمند
سند خانه، راهِ رفته‌ی ماست
حلزون می‌شوم و می‌فهمم
آبیِ خواب من فقط دریاست ...